tag:blogger.com,1999:blog-81369960437972237012011-08-01T22:58:34.346+03:00Μυθιστόρημα2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comBlogger141100tag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-6264009359495970812011-04-28T20:39:00.002+03:002011-04-30T19:17:58.138+03:00

13α Γύρισε το πρόσωπο προς τον άντρα της και τον κοίταξε βαθειά στα μάτια...-Τι είναι κορίτσι μου ... τη ρώτησε εκείνος σαν να μην ήξερε, σαν να μην είχε αλλάξει εδώ και μήνες η ζωή τους ..σαν να μην ήθελε να ξέρει.-Θέλω να μείνω λίγο ακόμα εδώ... Μόνη...Σε παρακαλώ...-Μείνε... Μου υπόσχεσαι όμως ότι θα έρθεις γρήγορα? Κούνησε το κεφάλι και σταμάτησε να περπατά... Ο καπετάνιος έπιασε από τους

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-16951718876966573702011-04-04T19:19:00.003+03:002011-04-04T20:21:25.290+03:00

Μετά από 3 χρόνια αποφάσισα να ξαναγράψω...Αν είστε ακόμα εδώ σε λίγες μέρες θα διαβάσετε τη συνέχεια και ελπίζω κάποια στιγμή και το τέλος! Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας! Στο μεταξύ εδώ θα βρείτε ακόμα όλα τα προηγούμενα κεφάλαια ... Για να θυμηθείτε διαβάστε από την  αρχή!  Το Κεφάλαιο 1 θα το βρείτε στο Αρχείο (2007) ... Διονύσης Καστόρας

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-67882827419478805852008-02-15T02:41:00.003+02:002008-02-15T02:48:44.493+02:00

12Φυσούσε δυνατά το μεσημέρι της επόμενης μέρας. Στο κοιμητήριο η οικογένεια του καπετάνιου αποχαιρετούσε τη γιαγιά Γραμματική , λίγα μέτρα πιο πέρα από τα εγγόνια της…Ο Μάρκος κατέβηκε βιαστικά τα σκαλιά του λιμεναρχείου. Λίγα λεπτά πριν, αναζητώντας τον Μελέκο είχε μάθει το λόγο που το προηγούμενο βράδυ ο φίλος του δεν είχε εμφανιστεί στο ξενοδοχείο.-Θέλεις να σε πάω συνάδελφε, τον ρώτησε ένας

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-16869204473193198952008-02-01T00:12:00.000+02:002008-02-01T00:19:31.468+02:00

11Στο μικρό ξενοδοχείο , στη Πύλο, η Κατερίνα συνέχιζε να κλαίει και η Ματούλα αγωνιζόταν να μάθει το γιατί…-Κορίτσι μου, πες μου τι σου συμβαίνει.. Για αυτό ήρθες να με βρεις! Μίλησέ μου..-Φοβάμαι…-Τι φοβάσαι? Ποιος σε πείραξε? Πιες το νεράκι σου , ηρέμησε και πεσμου..-Θα σας πω.. Αλλά δεν θα το πείτε πουθενά…Σκούπισε τα μάτια της και χαμήλωσε το βλέμμα. Η Ματούλα της έπιασε τα χέρια και τα

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-22425511211539861672008-01-18T01:57:00.000+02:002008-01-20T17:02:49.203+02:00

10Ένα γράμμα από τη Μυτιλήνη θύμισε στη Μυρτώ το ταξίδι που ήθελε να ξεχάσει…Το δίπλωσε και κοίταξε τον άντρα της.-Με θυμήθηκε μια φίλη …Την γνώρισα στο πλοίο , τότε… Μπορούμε να πάμε , λέει…στη Μυτιλήνη όποτε θέλουμε , θα μας φιλοξενήσει…- Να πας κορίτσι μου…Θα σου κάνει καλό… Εγώ τι δουλειά έχω? Άλλωστε θα πρέπει να περιμένω το χαρτί από την εταιρία …Δεν θα αργήσει το ταξίδι…-Μόνη δε πάω…-Θα

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-5661925099013580492008-01-11T13:40:00.000+02:002008-01-11T13:45:55.805+02:00

9Έξω από το λιμεναρχείο η Κατερίνα περίμενε, πρωί πρωί να φτάσει ο Φίλιππος. Στεκόταν απέναντι, δίπλα στο μόλο χωρίς να δίνει σημασία στους ψαράδες και τους ναυτεργάτες που από νωρίς είχαν πιάσει δουλειά στο λιμάνι…-Φίλιππε…, του φώναξε λίγο πριν ανέβει τα σκαλιά του λιμεναρχείου…-Κατερίνα.. τι κάνεις τέτοια ώρα εδώ?-Θέλω να μιλήσουμε…-Όχι τώρα…πάω για υπηρεσία..-Τώρα-…γιατί τι τρέχει?-εσύ θα μου

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-57598406094969986042007-11-30T02:15:00.000+02:002007-11-30T02:23:31.520+02:00

8Περπατούσαν αργά στη προβλήτα και εκείνος τη κρατούσε σφιχτά από τη μέση… Που και που χαιρετούσαν κάποιο γνωστό που έδειχνε έκπληκτος για τη συνάντηση μαζί τους… Χαμένοι από τον κόσμο, μήνες τώρα αποτελούσαν θέμα συζήτησης για φίλους και γνωστούς.Σιγά σιγά έφτασαν στο καφενείο της γωνίας… Δίπλα από το κάβο των πλοίων της γραμμής.-Θέλεις να καθίσουμε?, τη ρώτησε…-Αν θέλεις εσύ…Ο Μιχάλης τράβηξε

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-41029083730980217302007-11-23T01:08:00.000+02:002007-11-23T01:31:34.273+02:00

7Δέκα μήνες μετά…Μπήκε στο γραφείο του λιμενάρχη …-Χρειάζομαι λίγες μέρες άδεια…….Κατέβηκε τα σκαλιά του λιμεναρχείου μαζί με το Φίλιππο… Στάθηκε στην είσοδο…-Πρέπει να τη δω… να μάθω πως είναι…-Δεν νομίζω ότι είναι η καλύτερη ιδέα…-Ίσως…. Να με χρειάζεται…-Τώρα θα είναι ο άντρας της εκεί… Ύστερα απ’ ότι έγινε…-Καταλαβαίνεις ότι υποφέρει…-…δεν έχει προλάβει να σε σκεφτεί… ότι έγινε έγινε…

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-56495017979797523212007-11-16T01:33:00.000+02:002007-11-16T02:00:53.412+02:00

6Στο γραφείο δίπλα από μια στοίβα χαρτιά υπήρχε ζεστός καφές…Έγραφε συνεχώς και συμπλήρωνε καταστάσεις…Ο Φίλιππος στεκόταν στο απέναντι γραφείο…-Δεν φάνηκες χθες το βράδυ…Σε περιμέναμε μαζί με τους άλλους…-Κοιμήθηκα…ήμουν πτώμα…έπεσα από νωρίς… πως περάσατε?-μια χαρά…αλλά εσύ φαντάζομαι καλύτερα…-..ναι, ξεκουράστηκα…-δεν λέω αυτό…-τότε πες αυτό που θέλεις ρε Φίλιππε…-σας είδαν…Σηκώθηκε από το

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-53061291681739472972007-11-09T09:48:00.000+02:002007-11-09T10:01:58.462+02:00

5Φορώντας ένα μαύρο πλεκτό μπλουζάκι έφτασε στο σπίτι του Μάρκου. Χτύπησε δυο-τρεις φορές και κοίταξε γύρω…Έσκυψε και έριξε ένα διπλωμένο χαρτί κάτω από τη πόρτα…Άκουσε να ανοίγει ένα παράθυρο ακριβώς από πάνω…Κοίταξε…-Τι κάνεις Κατερίνα μου?…της είπε μια καλοχτενισμένη γυναίκα που πρόβαλε ανάμεσα στα παντζούρια…-Καλά.. εσύ?-Τον Μάρκο θέλεις? Δεν είναι μέσα?-χτυπάω αλλά…-θα δουλεύει τέτοια ώρα…

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-13034365737406836022007-11-02T01:36:00.000+02:002007-11-02T02:12:46.317+02:00

4Η μουσική έπαιζε δυνατά…Ο κόσμος που βρισκόταν στην τεράστια αίθουσα φαινόταν περισσότερος στους δυο τεράστιους καθρέφτες με τις βαριές γύψινες κορνίζες! Ένας δεξιά και ένας αριστερά, απέναντι και το Μεγάλο καφενείο φαινόταν ακόμη μεγαλύτερο!Μόνο στη χρήση θύμιζε καφενείο!Ακριβή διακόσμηση και γλυπτά στο ψηλό ταβάνι απ’ όπου κρεμόντουσαν δυό τεράστιοι πολυέλαιοι έκαναν το χώρο να μοιάζει με

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-56176516770152528382007-10-26T01:31:00.000+03:002007-10-26T02:09:39.277+03:00

3 Ήταν Κυριακή και το είχε ξεχάσει… Γι’ αυτό τόσα παιδιά στη πλατεία και τόσο καλοντυμένοι όλοι…Έμεινε για λίγο ακίνητη και μετά βάδισε προς το μόλο!Χάζευε από μακριά τη πόλη και τους ψαράδες που από το πρωί έτρεξαν να δουν τις βάρκες τους, ύστερα από τη νυχτερινή θεομηνία!Κάθισε σε ένα παγκάκι δίπλα στο φάρο…-Καλημέρα!Το βλέμμα.-Καλημέρα…Έχω την ομπρέλα σας στο ξενοδοχείο…Αν περιμένετε λίγο θα

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-57440117541822061732007-10-19T12:31:00.000+03:002007-10-19T14:05:52.900+03:00

2Δεν είχαν ύπνο και η γιαγιά τους δεινοπάθησε να τα βάλει στο κρεβάτι. Έλυσε τα μαλλιά της και μπήκε στο δωμάτιο να ρίξει μια τελευταία ματιά στα εγγόνια της…Κοιμόντουσαν του καλού καιρού…Τα σκέπασε καλά, τα σταύρωσε , έβγαλε έναν μικρό αναστεναγμό και πήγε στη κουζίνα…Καθάριζε αργά ένα πορτοκάλι όταν χτύπησε η πόρτα. Τρόμαξε. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα.-Ποιος είναι?-Γραμματική, η Ελένη είμαι…-

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-8136996043797223701.post-41226994533548958002007-10-17T11:32:00.004+03:002011-04-04T21:42:11.472+03:00

1 …Η γεύση του κρασιού ήταν στυφή! Όπως και τα συναισθήματά τους, εκείνο το βραδάκι , στην άκρη του λιμανιού. Το πλοίο μόλις είχε φύγει για τον Πειραιά φορτωμένο με φαντάρους και φορτηγά. Είχε λίγη συννεφιά και ο θόρυβος των μηχανών σκέπαζε λόγια, σκέψεις και τη μουσική του διπλανού καφενείου. Ότι δεν έπρεπε να ακουστεί, όσα δεν έπρεπε να βγουν από τα χείλη τους τα σκέπαζε η βοή των ανθρώπων

2nDayshttp://www.blogger.com/profile/11371280803977331281noreply@blogger.com